Δευτέρα, 10 Απριλίου 2017

Ένα σπίτι καίγεται - άρθρο στην εφημερίδα Καρφίτσα 8/4/2017



Πόσο θα συνεχιστεί η βύθιση της χώρας; Πού μπορεί να φτάσουμε; Έχουμε πιάσει πάτο ή έχει ακόμα πολύ παρακάτω; Γιατί δεν αντιδρά κανένας; Το κοντέρ του κυνισμού και του παχυδερμισμού έχει τερματίσει ή υπάρχουν ακόμη περιθώρια;

Οι απαντήσεις δυστυχώς σε αυτά τα απλά βασικά ερωτήματα που τριβελίζουν το μυαλό μας τις στιγμές που μπορούμε να σκεφτούμε την συλλογική και ατομική μας πορεία δυστυχώς είναι αποκαρδιωτικές.

Ναι, η κατάσταση αυτή θα συνεχιστεί διότι δεν κάνουμε τίποτα, δεν διορθώνουμε βασικά, δεν απαιτούμε τα αυτονόητα. Ναι μπορεί να κατρακυλήσουμε σε πολύ χειρότερες καταστάσεις από αυτές που ζούμε ήδη καθώς όχι μόνο δεν πιάσαμε πάτο, αλλά δεν μπορούμε να φανταστούμε πως θα είναι η κατάσταση σε εκείνα τα βάθη. Δεν αντιδρά κανείς διότι εκτιμά ότι δεν μπορούμε να πάμε χειρότερα παρά μόνο καλύτερα ή γιατί έχει απογοητευθεί βαθιά και βιώνει την ματαίωση, επιλέγει την απόσυρση και την ιδιώτευση καθώς το μέγεθος του αντιμνημονιακού ψεύδους τον άδειασε ψυχικά. Η απομάγευση είναι ένα σοκ. Και ναι, όπως μας διδάσκουν τα κυβερνώντα κόμματα, τα επίπεδα κυνισμού είναι πολύ μεγάλα – αλλά πάντα υπάρχουν ακόμη μεγαλύτερα.

Τίποτα δεν οδηγεί σε μία παραίτηση ή μία ειλικρινή συγνώμη. Κανένα απολύτως στέλεχος, υπουργός ή βουλευτής δεν συγκινείται. Η πλήρης διάψευση, η χειροτέρευση όλων των δεικτών επί των ημερών τους, η εφαρμογή ακριβώς των αντιθέτων από αυτά που υποσχέθηκαν, δεν φαίνεται να εγείρει ζητήματα συνείδησης σε κανέναν. Κοινοβουλευτική ομάδα μπετόν αρμέ. Τι και αν ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία – κόμματα δεκαετιών με 45% έκαστο και ισχυρή παραταξιακή παράδοση και αγκύρωση στην ελληνική κοινωνία- δοκιμάζονταν σε κάθε ψηφοφορία δημοσιονομικών μέτρων; ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ τα ψηφίζουν όλα, ατάραχοι.

Δεν είναι δείγμα αυτό κυνισμού; Σαφέστατα είναι. Όμως το ερώτημα αναβαθμίζεται και γίνεται πιο επικίνδυνο. Που μπορεί να φτάσει μία αυθεντικά κυνική εξουσία; Που μπορεί να οδηγήσει τη χώρα ένα μικρό σύνολο ανθρώπων σε θέσεις ευθύνης που είναι δομικά αποσυνδεδεμένο από την κοινωνία και τη χώρα και φαίνεται απλά να απολαμβάνει τις κρατικά χρηματοδοτούμενες βόλτες και χάρες;
Θα είναι η ζημιά ανεπανόρθωτη; Θα μπορέσουμε στον ορατό ορίζοντα να γίνουμε ξανά κύριοι των ζωών μας; Θα μπορούμε δηλαδή να σχεδιάσουμε, να ονειρευτούμε, να υλοποιήσουμε έστω κάποια από αυτά που ορεγόμαστε ή θα είμαστε έρμαια της τύχης και της αβεβαιότητας; Αξίζει μια ζωή γεμάτη αβεβαιότητα και ανασφάλεια;

Μικρός στόχος

Υποτιμούν και λοιδορούν πολλοί έναν άμεσο μικρό στόχο ως μη ικανό να αλλάξει τη ρότα των πραγμάτων. Ένας μικρός άμεσος στόχος είναι να απομακρυνθεί αυτή η κυβέρνηση και τα κόμματα που την απαρτίζουν από την εξουσία. Έναντι ποίου; Είναι αυτό αρκετό; Και οι όποιοι επόμενοι τι θα κάνουν;

Ναι είναι αρκετό, είναι η απάντηση. Δεν ξέρουμε τι θα κάνουν οι οποίοι επόμενοι αλλά ξέρουμε ότι αν συνεχίσουμε έτσι είμαστε με μαθηματική ακρίβεια χαμένοι από χέρι. Διότι όταν το σπίτι καίγεται και καταστρέφεται, ο κύριος του ακινήτου δεν σκέπτεται τον αρχιτέκτονα και τον διακοσμητή εσωτερικών χώρων που θα του αναμορφώσει την οικία. Σκέπτεται πρώτα να σβήσει η φωτιά, να περιορίσει τη ζημία, να σώσει ό,τι σώζεται ώστε το κόστος της ανακαίνισης να είναι λογικό. Ώστε να υπάρχει σπίτι την επομένη.

Για αυτό το λόγο κόμματα και πολίτες που αντιπολιτεύονται την υπάρχουσα εξουσία οφείλουν να ζητούν την άμεση απομάκρυνσή της. Σχέδια, τακτικές και λογικές εξάντλησης της τετραετίας από την παρούσα ώστε να περάσει αυτή τα δύσκολα είναι λογικές υπεκφυγής και ευθυνοφοβίας.

Ή το σπίτι καίγεται και πέφτουμε στις φλόγες να το σώσουμε ή καθόμαστε στο απέναντι πεζοδρόμιο και συνομιλούμε με τους γείτονες για το κόστος της ανακαίνισης εν καιρώ.

Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

Εικονική πραγματικότητα - άρθρο στην Καρφίτσα της 11/3/2017


Η χώρα είναι εγκλωβισμένη στα αδιέξοδα και η κοινωνία με χαμηλές έως ανύπαρκτες προσδοκίες. Αυτή η κατάσταση είναι βέβαιο πως δεν μπορεί να οδηγήσει σε ανάταξη, ανασύνταξη και ανόρθωση. Η σε χρονικό μάκρος καθίζηση έχει καταβάλει τις δυνάμεις όλων και η διαχείριση της παρούσας κυβέρνησης επιτείνει αυτές τις επιπτώσεις.
Επί ένα και πλέον έτος όλη η χώρα αναμένει να κλείσει η αξιολόγηση η οποία σαν το «γιοφύρι της Άρτας» ολημερίς το χτίζουνε αλλά ποτέ δεν ολοκληρώνεται. Είναι βέβαια προφανές πως η εξέλιξη αυτή οφείλεται σε ένα κράμα ανικανότητας, ιδεοληψιών αλλά και κουτοπόνηρων τακτικισμών βραχυπρόθεσμου ορίζοντα.
Βέβαια η πραγματικότητα εκδικείται και υπερκερνά κάθε προπαγανδιστική παρουσίαση από φίλια ΜΜΕ. Είναι δε τέτοια η διάσταση ανάμεσα στη ζώσα πραγματικότητα από την κυβερνητικά παρουσιαζόμενη, που το λιγότερο που προκαλεί είναι απορία – ίσως δε και γέλωτα. Τη στιγμή που ο πρωθυπουργός ομιλεί για τα αναπτυξιακά χρόνια που έρχονται, η ΕΛΣΤΑΤ ανακοινώνει πως  το ΑΕΠ της ελληνικής οικονομίας συρρικνώθηκε κατά 1,1% το δ’ τρίμηνο του 2016 έναντι της αύξησης 0,3% που είχε ανακοινωθεί στην πρώτη εκτίμηση του 4ου τριμήνου.
Ομιλούν για τέλος της κρίσης τη στιγμή που βαθαίνει εξαιτίας τους. Εορτάζουν το πέρασμα στην ανάπτυξη τη στιγμή που ανακοινώνεται επισήμως ύφεση. Σχεδιάζουν, με το μυαλό τους, το μέλλον τη στιγμή που δεν μπορούν να διαχειρισθούν το παρόν. Αποσαρθρώνουν δομές, υποδομές, διογκώνουν αχρείαστα κόστη, διορίζουν, διαχειρίζονται πλημμελώς σαν να μην υπάρχει αύριο και επαίρονται για τη δήθεν τακτοποίηση και νοικοκύρεμα του κράτους. Αγνοούν τις επίσημες μετρήσεις, τους αριθμούς τα δεδομένα. Υποεκτιμούν τις αρνητικές δυναμικές που διαμορφώνονται και που οδηγούν σε δραματικό τέλμα μεσοπρόθεσμα. Δεν τους απασχολεί μια γεγονοτολογική προσέγγιση βασισμένη σε στοιχεία παρά μόνο ένα δικό τους story – telling συνεχώς μεταβαλλόμενο. Μια αέναη κενολογία απλά για να γεμίζει ο τηλεοπτικός χρόνος και ο δημόσιος πολιτικός χώρος. Χαρακτηριστικό των ανωτέρω είναι πως εάν ερωτηθούν 5 υπουργοί της κυβέρνησης για ένα θέμα θα λάβουμε 5 διαφορετικές απαντήσεις. Δεν τους συνέχει τίποτε περισσότερο από μία παροντική απόλαυση των ωφελειών της εξουσίας.
Τι πρέπει να γίνει;
Τα κόμματα της φιλοευρωπαϊκής αντιπολίτευσης οφείλουν να αντιδράσουν. Ακόμη παλεύουν με τα δικά τους δαιμόνια και στροβιλίζονται γύρω από ερωτήματα που έχουν απαντηθεί από την ίδια τη ζωή. Στο δίλημμα συναίνεση ή ρήξη, η απάντηση είναι ρήξη εάν πιστεύεις ότι μπορείς καλύτερα. Στο δίλημμα εκλογές ή προσπάθεια εξεύρεσης λύσης από αυτό το κοινοβούλιο, η απάντηση είναι εκλογές εάν πιστεύεις ότι οι σημερινοί κυβερνώντες καταστρέφουν τη χώρα.
Η χώρα δεν έχει χρόνο.
Δυνάμεις υπέρ του status quo υπάρχουν σε όλα τα κόμματα και αυτό οφείλεται στην οικονομική και πολιτική μηχανική της Μεταπολίτευσης, όμως δεν υπάρχει χρόνος ώστε κάποιες μακρόσυρτες διεργασίες εντός τους να επιφέρουν αναβάθμιση. Χρειάζονται τομές, μικρές ρήξεις, συγκρούσεις και υπερβάσεις από ηγεσίες εμπνευσμένες και αποφασισμένες να αλλάξουν τη χώρα. Εάν δεν μπορούν να αλλάξουν τα κόμματα, τότε πως θα διεκδικήσουν την ψήφο για να αλλάξουν τη χώρα;
Αφήγημα ή ρεαλιστικό σχέδιο;  Κάν’ το όπως ο Ομπάμα
Και τα δύο. Το ρεαλιστικό σχέδιο δυστυχώς δεν κερδίζει εκλογές μόνο του
και το αφήγημα που δεν πατά πουθενά καταλήγει σε φιάσκο. Οι σημερινοί κυβερνώντες με ένα εξωπραγματικό αφήγημα κατάφεραν να ανέλθουν στην εξουσία αλλά έχει επέλθει η πλήρης διάψευση που μόνον ο κυνισμός τους την ξεπερνά σε μέγεθος.
Μείξη των δύο λοιπόν. Ένα ρεαλιστικό όραμα που κινητοποιεί. Μια περιγραφή της χώρας όπως την θέλουμε και τα βασικά βήματα για να το πετύχουμε. Ένα story – telling ιδιοκτησίας μας, που ενσωματώνει αρετές και εμπειρίες, συλλογικές μνήμες και προσδοκίες. Και μάχη απέναντι στη φθορά, την παραίτηση, τον κυνισμό.
Όπως ο Ομπάμα που στους λόγους του State of the Union χρησιμοποιούσε ιστορίες ανθρώπων της μεσαίας τάξης για να δείξει που ήθελε να οδηγήσει τις ΗΠΑ.

Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2017

Ενιαίος κομματικός φορέας - αρθρο στην Thessnews της 28/1/2017




Οι προοδευτικές δυνάμεις που συμβατικά αποκαλούμε κεντροαριστερά πρέπει να παίξουν μπάλα και να σκοράρουν κόντρα στη ροή του αγώνα. Παγκοσμίως αλλά και πανευρωπαϊκώς βλέπουμε να επικρατούν ιδέες συντηρητικές, ιδέες αναδίπλωσης στο εθνικό κράτος, στροφή υπέρ κλειστών συστημάτων, δαιμονοποίηση της παγκοσμιοποίησης και των υπερεθνικών οντοτήτων. Βλέπουμε άνοδο του λαϊκισμού, του ρατσισμού, της ξενοφοβίας και όλα αυτά στο όνομα του λαού, της προστασίας του αδυνάμου, της πρόνοιας για τον οικείο, τον γνωστό. 

Αυτό συμβαίνει διότι εμείς δεν έχουμε καταφέρει να απαντήσουμε επαρκώς στους πραγματικούς και υπαρκτούς προβληματισμούς των κοινωνικών στρωμάτων που μας στήριζαν. Το σχέδιο για μια παγκόσμια προοδευτική διακυβέρνηση που θα ρυθμίζει τις ανισορροπίες της παγκοσμιοποίησης πρέπει να ενισχυθεί.

Στην Ελλάδα, όπου οι δυνάμεις αυτές χρεώθηκαν όλα τα κακώς κείμενα, έχουμε περισσότερο δρόμο να διανύσουμε. Σε πρώτη φάση η συσπείρωση κομμάτων, κινήσεων, προσώπων είναι θετική αλλά αν δεν ακολουθήσει η δεύτερη δεν θα πάμε μακριά. Δεύτερο και ουσιαστικό βήμα η δημιουργία ΕΝΟΣ ΕΝΙΑΙΟΥ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΥ ΦΟΡΕΑ, με όργανα, διαδικασίες, μητρώο μελών, αποφασιστική δυνατότητα λήψης αποφάσεων, δικαιώματα και υποχρεώσεις, συνδρομές που θα είναι σε θέση να συναρθρώσει πολιτικές και προτάσεις και να αρθρώσει εν τέλει έναν σύγχρονο προοδευτικό λόγο.